Month: augustus 2026

Ons verhouden

Als we de situatie niet kunnen veranderen, dan gaan we ons er dan maar toe verhouden. Dat moeten we dan proberen van onszelf. Ik doe daar de laatste tijd volop aan mee. Meedoen is misschien ook een soort van je ergens toe verhouden. Is je ergens toe verhouden moeten een modeverschijnsel of verhielden wij ons in de geschiedenis al vaker tot het onveranderbare? Het is in ieder geval iets dat ik nog niet zo lang geleden zelf nooit zei en ook niet veel hoorde. Zoals me wel vaker gebeurt, verbaasde ik me ineens over dit stukje taal. Plotseling klonk het me vreemd in de oren. Wat zeggen we nou eigenlijk als we ons verhouden tot iets?

Er hangen weer overal blauw-wit-rode vlaggen te wapperen. Dat lijkt mij het tegenovergestelde van je ergens toe verhouden. Ikzelf probeer me ook te verhouden tot al het gedoe over stikstof. Die vlaggen laat ik rustig wapperen en doe alsof ik ze niet zie. Zo verhoud ik me dan tot dat stille boerenprotest. Ik sluit me er voor af. Er zijn genoeg andere dingen om me druk over te maken.

Je ergens toe verhouden is dan misschien wel het opmaken van een balans: hoeveel energie wil ik steken in de verandering van de situatie, en hoeveel zin heeft dat? Zakt het schaaltje “nou is het genoeg, ik zie kansen en ik kom in actie!” helemaal tot op je tafelblad, dan bemoeien we ons ermee. Maar als het in evenwicht schommelt of als de balans doorslaat naar de andere kant, dan gaan we ons ertoe verhouden. Zo bekeken wordt ons ergens toe verhouden hetzelfde als ons ver houden van bemoeienis, en dat is natuurlijk te zwart-wit. Voor mijn gevoel zijn het twee uitersten en betekent ons verhouden tot iets het innemen van een positie ergens daartussen. Dat is dan ook weer duidelijk. Hoef ik me daar ook niet meer druk om te maken.

Men denkt natuurlijk

Wat zullen ze wel niet denken? Dat ik zo diep in gedachten verzonken was dat ik niet doorhad dat ik mijn paraplu open boven mijn hoofd hield toen ik door het fietser- en voetgangerstunneltje liep? Of ik word, ten onrechte uiteraard, verward met een verwarde persoon. Vanwege die vermoede gedachten en om dus verwarring te voorkomen klap ik die paraplu dus heel bewust dicht als ik door dat tunneltje ga.

Vanmiddag stond ik een flinke boodschappentas vol lege bierblikjes leeg te halen bij de inzamelautomaat van de supermarkt. “Allemaal alcoholvrij hoor”, hoor ik mezelf tegen de ietwat ongeduldig ogende mevrouw achter me zeggen. Ze deed een klein stapje achteruit alsof ik niet zo fris rook en mompelde een opmerking over het tijdstip en de geschiktheid daarvan om dan zo idioot veel blikjes in te leveren. En zo werd ik ook nog eens verward met een arme sloeber. Demonstratief doneerde ik met een zwierig gebaar het hele bedrag aan stichting Dierenhulp. Ja mevrouw, dat had u vast niet gedacht!

Soort van

Laatst ging ik een soort van hiken. Of ik droomde dat soort van. Er liep een soort van pad door het bos. Langs het pad stonden van die prehistorische planten of zo, die zich qua vorm zeg maar soort van oneindig herhalen. Een soort van amandelbroodjes. Het juiste woord komt effe niet naar boven. Mijn tong staat een soort van te trappelen om het uit te spreken, maar mijn brein is nog aan het processen. Elk takje is weer een miniversie van die plant zeg maar. Een soort van broccoli maar dan anders. Het pad vertakte zich trouwens een soort van op dezelfde manier. Terwijl ik het pad een soort van volgde kreeg ik een soort gevoel van onrust. Er bekroop me een soort van twijfel of zo. Het is zo’n soort gevoel dat je ook krijgt als je zeg maar niet meer precies weet waar je soort van bent, weet je wel? Daar is ook een soort van woord voor geloof ik. Verdwaasd of zo. In mijn hoofd is het altijd een soort van chaos. Je hersenen zijn eigenlijk ook een soort van broccoli. Ja toch? Ik denk dan goh die planten die er ook waren toen de Dodo’s nog niet uitgestorven waren krullen zich takje voor takje eindeloos uit, zoals broccoli, je weet wel, een soort van groene bloemkool dat me altijd doet denken aan wolken die opstijgen van de zee die trouwens golven maakt die ook eindeloos omkrullen totdat ze op het strand uitrollen terwijl jij kijkt naar de schepen die je in de verte ziet varen. Varens! Wauw! Dat is toch een soort van wonderlijk, hoe het brein werkt? Een soort van organische computer. En als het een bepaald woord niet snel genoeg vinden kan, kan het je toch soort van intelligent laten overkomen door je iets te laten zeggen wat nog net niet helemaal klopt maar daar dan gewoon “soort van” voor te plakken. Waanzinnig toch?