Wat zullen ze wel niet denken? Dat ik zo diep in gedachten verzonken was dat ik niet doorhad dat ik mijn paraplu open boven mijn hoofd hield toen ik door het fietser- en voetgangerstunneltje liep? Of ik word, ten onrechte uiteraard, verward met een verwarde persoon. Vanwege die vermoede gedachten en om dus verwarring te voorkomen klap ik die paraplu dus heel bewust dicht als ik door dat tunneltje ga.

Vanmiddag stond ik een flinke boodschappentas vol lege bierblikjes leeg te halen bij de inzamelautomaat van de supermarkt. “Allemaal alcoholvrij hoor”, hoor ik mezelf tegen de ietwat ongeduldig ogende mevrouw achter me zeggen. Ze deed een klein stapje achteruit alsof ik niet zo fris rook en mompelde een opmerking over het tijdstip en de geschiktheid daarvan om dan zo idioot veel blikjes in te leveren. En zo werd ik ook nog eens verward met een arme sloeber. Demonstratief doneerde ik met een zwierig gebaar het hele bedrag aan stichting Dierenhulp. Ja mevrouw, dat had u vast niet gedacht!