Waarom ontschieten namen van mensen me, maar niet het telefoonnummer dat mijn ouders vroeger hadden? Als ik voor het eerst kennis maak met iemand, dan vergeet ik de uitgesproken naam soms al binnen luttele minuten, vooral bij een kennismaking met meerdere mensen. Ik vergeet namen van collega’s die ik maanden niet heb gesproken. Ik vergeet namen van radiopresentatoren als ze naar commerciële zenders verhuizen.
Gezichten (en stemmen) vergeet ik niet zo snel, maar dan sta ik bij een wederzien (of wederhoren) meestal toch diep en zonder resultaat in mijn geheugen te graven naar de naam. Dit is blijkbaar duidelijk aan mijn gezicht af te lezen, want in de blik van de ander zie ik een mengeling van verbazing en verontwaardiging. Gelukkig zie ik vaak ook juist een blik van herkenning. Die ander lijdt dan zelf ook aan “naamnesie” en stelt zich met vergoelijkende glimlach gewoon nog eens voor.
Verwoede noten 
Goeie vraag in je eerste zin. Tot nu een summier antwoord bij jouw verhuizende radiocommentatoren. Ik zit ook al jaren met deze vraag. Niet lang geleden met een vrouw die ik tegenkwam in mijn lunchrestaurant op zes kilometer van mijn en haar woonplaats. Zij was daar met een grote groep vrouwen. Ik was haar nog nooit ergens anders tegengekomen dan dicht bij haar huis of in de plaatselijke supermarkt, altijd een praatje makend. Dus `context` speelt een rol, denk ik ook.
Context onthou ik ook beter dan namen. Ik weet dan waar ik iemand van ken, maar de naam is niet blijven hangen.
Van oud-leerlingen weet ik bij een ontmoeting meteen het verhaal. Alleen de naam ben ik altijd vergeten.
Ik vraag dan gewoon wil je mijn geheugen even opfrissen.
Bij volwassenen blijkt vooral de plek en de situatie belangrijk voor mij. De herkenning duurt dan veel langer.
Ach, ouder wordend?
Naamnesie, gelukkig n in kan het een naam geven.
Vriendelijke groet,
Leefervaring maakt het inderdaad ook niet beter nee 🙂
In mijn verblijfsland wonen heel veel intelligente mensen, soms komt iemand op me af in grote blijde herkenning, hug of zelfs een kus op de wang als het een vrouw is, vlot doorpratend want de tijd vullend terwijl ik me afvraag of ik die persoon ken of alleen niet bij naam. Als de persoon een derde dollar vraagt voor een buskaartje naar het naburig dorp, heb ik het antwoord op de vraag.
Mooi en belangrijk dat je onderscheid maakt tussen iemand kennen en iemands naam weten. Kennen voelt belangrijker.
Ik dacht dat alleen ik daaraan leed, een vorm van vroege dementie ofzo. Gelukkig ben ik niet de enige, heeft het nu een naam en is er een praatgroep voor😃
Ha eh… graaf graaf… maar je gezicht ken ik! 😉
Zo gênant vind ik het, dat ik tegenwoordig zo slecht ben in het onthouden van namen. Maar ook de gezichten van mensen die ik maar kort gesproken heb in de straat, ontschieten me. En het gekke is, dat ik er vroeger juist heel erg goed in was. Van iedere nieuwe groep prentte ik me elke week de namen in van enkele leerlingen, zodat ik al snel iedereen bij naam kende. Maar bijvoorbeeld opgroeiende buurtkinderen herkennen is nooit mijn sterke punt geweest. En incidenteel is het ook misschien gewoon desinteresse, ben ik bang…🙄
Dat gevoel van schaamte herken ik. Dan voel ik me sociaal erg onhandig. je eerlijkheid over de desinteresse vind ik heel mooi en ook wel een beetje herkenbaar. Als ik echt moeite doe, kan ik namen best onthouden.