In mijn hoofd klinkt een oud liedje. Daarnaast blijft het liedje ook nog eens hardnekkig vastzitten in die ene groef. Steeds dezelfde frase. Hoe langer dat duurt des te dieper die groef inslijt. De plaat draait stug door, en de naald blijft stug vasthouden aan de groef. De groef representeert haar absolute zekerheid, de enige juiste zienswijze. Andere invalshoeken worden verwaarloosd, omdat van daaruit ongunstig licht valt. Zou zij ook een hardnekkige echo uit het verleden horen en ervan overtuigd zijn dat ik dit nog steeds zing? Zou zij dan ook niet geloven dat de ander over de introspectieve vaardigheden beschikt om tot hetzelfde inzicht te komen? Vast en zeker.