Waarschijnlijk heb je gemiddeld ongeveer een half leven nodig om te begrijpen dat je nooit af bent. De beruchte midlife crisis fungeert daarbij als de brenger van het verontrustende nieuws dat je nog lang niet af bent terwijl je qua jaren al halverwege bejaard zit. Shit.

Die onrust ging in mijn geval over in berusting. Ik ben nog steeds nog lang niet af en ik maak me daar ook niet meer druk over. Nu ben ik gewoon zoals ik nu ben. Dat is een vast gegeven. En naarmate de tijd verstrijkt verander ik, pas ik me aan, vervorm ik, verdraai ik, verfraai ik.

Dat deed ik natuurlijk ook in de eerste helft van mijn leven, maar dan met minder levenservaring. Ik kwam in wat nesten en worstelde me daar ook weer uit. Ik verdween en ik kwam weer tevoorschijn.

Mensen die me gijzelen in een oude versie van mezelf, daar maak ik me dan wel weer druk over. Mijn gijzelnemers hebben weinig grip op wie ik nu ben, maar des te meer op wie ik ooit was. Ik put dan maar hoop uit het besef dat mijn gijzelnemers zelf ook nog verre van af zijn.