leven
-
Mijn weerbarstige natuur
Altijd vind ik weer een manier om te wortelen en te bloeien. Wieden heeft geen zin. Ik steek toch weer mijn kop op. Dat ligt aan mijn weerbarstige natuur. Continue reading
-
Weer
Een stad is op haar mooist bij de dageraad op de eerste dag van het voorjaar. Als de straten nog slapen. Als de pleinen nog verlaten zijn. Als je eigen voetstappen overal om je heen weerklinken. Alleen die van jou. Mijn eigen voetstappen deden bij het grote, door kale bomen omringde plein verderop ineens een… Continue reading
-
Verschil
Er is iets in me ontwaakt waarvan ik niet wist dat het sliep. Of sluimerde. Het is net of ik de wereld nu ineens nog steeds hetzelfde zie, maar dan een beetje contrastrijker. Het is maar heel miniem, maar ik voel van binnen uit een verschil. Alsof mijn gezichtsveld fijner gedetaileerd is. Alsof mijn perceptie… Continue reading
-
Zombievrees
Als ik weet dat mijn hoofd een vergiet is. Weet dat ik niets meer schijn te kunnen onthouden Dat ik me nergens meer voor kan interesseren Mijn mening niet meer uitspreken kan Mijn schouders voor alles ophaal Alles om me heen zou vergeten Besef dat ik niets meer zeker weet behalve dat Dan vrees ik… Continue reading
-
Ontmoet
we zouden ‘ns minder moeten zeuren, minder zeiken en zaniken we zouden beter moeten weten, beter vertrouwen op ons verstand we zouden ‘ns meer moeten geloven, meer geloven in elkaar we zouden ‘ns vaker moeten lachen vaker onbedaard schateren we zouden ‘ns vaker moeten leven niet morgen, maar vaker leven in het nu we zouden… Continue reading
-
Voor altijd
We hadden het hele eind naar het grote veld in het park gehold. Mijn boezemvriend met de afgetrapte, leren voetbal onder zijn arm. Het was voorjaar. Alles geurde er naar. Vanuit de blauwe hemel lachtte de zon puur geluk naar ons toe. Twee jonge honden die barstten van de levensenergie. Als dollen renden we achter… Continue reading
-
Het kaartenhuis
Ons kaartenhuis schudt op haar grondvesten terwijl de koude wind erom heen giert, trekkend aan de zwakste kaartjes. Ze beven en steunen, klagen en kreunen. Het kaartenhuis staat bijna op instorten. Maar ach, als het onvermijdelijke dan gebeurt, vegen we de kaarten allemaal bijelkaar, wrijven ze weer warm tot ze blozen. Dan bouwen we het… Continue reading
-
In een stroomversnelling
Als de dingen dan ineens gaan glijden zodat je het allemaal niet meer kan tegenhouden dan móet je wel snel denken en schakelen. Het is dan net of je verstand letterlijk terugschakelt naar een lichtere versnelling zodat je meer denkvermogen hebt. Natuurlijk wordt je toerental veel hoger en verbruik je ook meer energie, maar je… Continue reading
-
Goeie shit dat pogen!
Hé Meneer, wat doet u nou? Ik poog, jongeman, ik poog. Pogen, hihihi, wa’s dat nou weer? Pogen is een edele bezigheid, jij kan het ook. Probeer het maar eens. Ja doei, ik ga echt niet zitten pogen zeg. Wat heeft dat nou voor zin? Pogen is de zin des levens. Leven is pogen en… Continue reading
