verkeer

Zwermen buizerds

Toen ik veel te hard door de dikke mist en over het tot net boven het vriespunt gekoelde asfalt van de A28 naar huis scheurde, zag ik even voorbij Haren een buizerd op een paaltje zitten. Het beest leek me aan te kijken. In mijn ooghoek zag ik zelfs hoe het zijn kop meedraaide terwijl ik voorbij zijn paaltje zoefde. Gek, dacht ik, zou er soms iets interessants voor buizerds te zien zijn aan de auto? In de linkerbuitenspiegel zag ik hem nog even zitten voor hij in de mist verdween. Nog steeds had ik zijn nakijken.

Een paar kilometer verderop zag ik langs het weiland iets fladderen. Er landde juist een grote roofvogel op een paaltje. Al weer een buizerd. In termen van buizerds hebben we het hier nu praktisch over een zwerm. Ook deze buizerd toonde bijzondere interesse in mij, zo leek het. Toen ik opzij keek, zag ik dat ook dit dier me na keek. Heel vreemd. Rationeel als ik ben schoof ik het maar gauw onder louter toeval.

Weer enkele kilometers verder zag ik, je raadt het al, al weer een grote roofvogel op een paaltje. Nog een buizerd. En verderop nóg een buizerd, en later nóg één. Het wemelde van de buizerds langs de snelweg! Nu viel het me op dat ook andere automobilisten door de buizerds in de gaten werden gehouden. Ik moest ineens denken aan die rare motorfanaten die tijdens de TT-dagen langs de snelweg gaan staan om naar de voorbij ploffende helmen met grote snorren eronder te kijken. Die buizerds leken dus massaal aan het carspotten te zijn geslagen. Ik viel duidelijk ook in de categorie van spotwaardige weggebruikers.

Thuis liep ik eens goed om de auto heen. Niks te zien natuurlijk. Rare buizerds. Die zitten nu allemaal thuis te gniffelen: zag je ze kijken die rare tweevoeters in hun stinkende machines?Jammer dat er niet eens een ongeluk gebeurde hè? Nou volgend jaar beter.

Waarover ook al weer?

Op een rustige snelweg, gehypnotiseerd door de flitsende witte strepen en het gonsen van de banden van je auto, komen vaak creatieve ideeën naar boven. Ik droom dan tijdens het rijden een beetje bij. Niet weg natuurlijk, maar bij, bij volledige alertheid. Ik kan het ook niet tegenhouden. Autorijden op een rustige snelweg is heel monotoon, dus dan beginnen allerlei gedachten naar boven te drijven. Aan de oppervlakte kabbelen ze prettig door mijn hoofd. Ineens drijven twee gedachten die elkaar nog nooit hadden gezien naast elkaar en vermengen zich. Er ontstaat een nieuw golfpatroon en dan ineens heb je dus zo’n aha-moment.

Dit moet ik onthouden, denk ik bij mezelf. Daar zit wel een leuke verwoede noot in, denk ik dan ook. Op zo’n moment moet ik eigenlijk de eerste de beste P in rijden en het idee ter plekke neerpennen, maar dat doe ik natuurlijk nooit. Altijd weer stel ik een veel te groot vertrouwen in mijn geheugen. Bijna altijd stel ik mezelf dan later enorm teleur. Het idee is dan al weer hopeloos opgelost in de maalstroom van alle dagelijkse beslommeringen. Hoe suf ik me ook peins, ik kan me alleen nog herinneren dat ik een briljant idee had voor een verhaal. Maar waarover ook al weer?

De stilte van 15 miljoen

Een van mijn favoriete oasen van verstilling in Nationaal Park Dwingelderveld (vanmiddag zelf gekiekt met mijn fotofoon)

Vanmiddag liep ik door de Drentse bossen, niet ver van Spier, niet ver van de snelweg, niet ver van het Noorderveld. Samen met mijn vier dartele veulentjes. Ik had 3 pogingen nodig om een stil stukje Drenthe te vinden. Gelukkig was mijn favoriete stukje nog relatief rustig. Rondom onze woonplaats Dwingeloo waren de bosparkeerplekken bomvol en overal tussen de bomen zag én hoorde je mensen lopen. Allemaal toeristen die op zoek waren naar die Drentse stilte. Dit werd mij duidelijk toen ik het Journaal van 8 uur vanavond zag.

Die Drentse stilte wordt in de nabije toekomst dus nóg stiller, en daarvoor wordt even 15 miljoen euro opgehoest. Het Noorderveld zelf wordt weer zoals het was vóórdat het landbouwgrond werd: een sompig en uitgestrekt heidegebied. Een glorieuze muggenkwekerij. Van het Noorderveld wordt momenteel een laag aarde afgegraven en over en strook van 5 kilometer langs de A28 op een grote langwerpige hoop gekwakt. Die hoop krijgt twee functies: geluidsdemper en toeristenlokker.

Nietsvermoedende automobilisten wil men van de snelweg lokken met behulp van een 5 kilometer lange lokstrook vol heide, bomen en wat waterpartijen. Als vliegen moeten de potentiële toeristen op de nieuwe natuur en stilte afkomen. Goed voor de lokale economie, want daarmee gaat het blijkbaar niet goed. Komt zeker door de krimp. Vanmiddag had Het Dwingelderveld bepaald geen tekort aan toeristen. Het gonsde ervan in de bossen en op de hei. Oh, wat is het hier stil hè? Ja, echt heel stil. Jeetje wat stil. En kun je nagaan, het wordt nóg stiller. Echt waar? Ja, echt waar.

De lokstrook moet ook het geluid van het verkeer dat ondanks de verlokkingen tóch door raast, dempen en verstommen zodat de natuur erachter nóg beter kan verstillen. Als natuur- en stilteliefhebber hoop ik dan maar dat de hoeveelheid nieuwe stilte, die stilte van 15 miljoen, groter is dan de de toename van het geroezemoes van die broodnodige nieuwe toeristen, anders komt er van die verstilling niks terecht. Aan de andere kant hebben al die nieuwe muggen ook weer verse toeristen nodig. Kom toch maar dan, u bent van harte welkom!

De oplossing voor bumperkleven: de scrotumklem

Het zijn opvallend vaak bestuurders van zwarte auto’s van een Duits merk die het doen: bumperkleven. Bijna zonder uitzondering zijn dit mannetjes. Stropdasje, overhemd en colbertje aan de kleerhanger achter hun stoel. Bestuurders van bestelbusjes kunnen er trouwens ook wat van.

Bumperkleven is ronduit hufterig! Je schiet er helemaal niks mee op en brengt jezelf (maar dat boeit mij dan weer het minst) en vooral andere weggebruikers nodeloos in gevaar. Niets is zo irritant als een bumperklever dat zenuwachtig heen een weer schiet om je duidelijk te maken dat je aan de kant mot. Ik heb dan de neiging om mijn inhaalactie op tergend lagere snelheid te doen, maar dan draag ik alleen maar aan het risico van ongeval bij. Dus ik ga netjes, vlot aan de kant en vloek en scheld dan maar eens flink.

Momenteel kunnen alleen video-surveillancewagens van de politie dit soort huftertjes af en toe eens pakken. Als ze ze in het TV-programma “Blik op de weg” pakken zit ik breeduit vals te lachen: “hehehehehehe!!”. Er is momenteel nog geen automatische detectie van bumperkleven mogelijk door middel van video-bewaking. Dus de pakkans is veel te laag. Ze zouden eigenlijk een flink aantal burger-auto’s aan de achterkant van een camera moeten voorzien dat automatisch een kiekje schiet als er duidelijk sprake is van bumperkleven. De boete (145 tot 400 euro) komt dan automatisch in de brievenbus van de boosdoener terecht. Je begrijpt het al, ik zou me vrijwillig aanmelden voor zo’n camera. Zo’n valse hufter ben ik dan weer.

De veelplegers malen echter niet om die geldboetes. Die declareren ze gewoon. Om dit probleem echt grondig aan te pakken is een radicale benadering nodig. Het gaat om de volgende briljante uitvinding (zeg ik in alle bescheidenheid): de scrotumklem. Dit werkt als volgt. Het is een klein apparaatje dat in de mannenslip past en om de scrotum moet worden bevestigd. De auto dient te worden uitgerust met een eenvoudige radar aan de voorzijde voor het bepalen van de afstand tot achterbumbers van andere auto’s. Deze radar staat in verbinding met een klein kastje dat het brein van mijn uitvinding bevat. Het kastje berekent vliegensvlug of en hoe stevig de scrotumklem dient te worden aangespannen. Het gebruikt voor de berekening van de uit te oefenen pijniging de huidige snelheid van de auto, de afstand tot de voorliggende auto en de hoeveelheid tijd waarin de afstand tot de voorligger korter is dan het zou moeten zijn. Als je netjes rijdt, voel je niks van de scrotumklem. Eenvoudig, toch? De patentaanvraag loopt al.

Dit apparaat en de bijbehorende uitrusting van de auto dienen verplicht te worden voor alle Nederlandse, mannelijke autobestuurders (later heel Europa). De auto zal niet gestart kunnen worden als de scrotumklem niet goed is aangebracht. Daarom moet het apparaat ook in staat zijn om te herkennen of het om de balzak van de bestuurder zit. Dat kan middels een kleine microchip welke in de balzak wordt gespoten via een naald (voel je niks van). Vergelijkbaar met de wijze waarop de OV-chipkaart communiceert met de in- en uitcheckpaaltjes communiceert de scrotumklem met deze persoonlijke scrotumchip. Sterker nog, de technologie is volledig compatibel waardoor je scrotum dan tevens OV-chipkaart wordt. Even met je kruis langs het paaltje om in te checken…

Zo wordt extreem bumperkleven alleen nog iets voor extreme masochisten. Vrouwelijke bumperklevers zie je zelden, dus vandaar dat deze uitvinding zich geheel richt op het mannelijke geslacht. Wat je wel zou kunnen verwachten is dat bestuurders het omgekeerde gedrag zullen gaan vertonen: op de snelweg heel kort inhalen en tergend langzaam de afstand tot de ingehaalde zwarte zakenauto vergroten. Dit lijkt mij een kunstje dat bij uitstek door vrouwen zal worden geflikt. Maar daar vind ik dan ook wel weer een fijn apparaatje voor uit.