wees maar, toe maar
je kan het
wéés maar gewoon,
dan ben je al
heeeel goed
gedicht
Ontmoet
we zouden ‘ns minder moeten zeuren,
minder zeiken en zaniken
we zouden beter moeten weten,
beter vertrouwen op ons verstand
we zouden ‘ns meer moeten geloven,
meer geloven in elkaar
we zouden ‘ns vaker moeten lachen
vaker onbedaard schateren
we zouden ‘ns vaker moeten leven
niet morgen, maar vaker leven in het nu
we zouden ‘ns meer moeten laten
meer laten los gaan, laat maar gaan
ja, we zouden ‘ns minder moeten móeten
ontsnap aan de waan van de dag, ontspan en ontmoet!
Rust zacht man
Een erudiete, grijze man
Stierf eenzaam in zijn slaap
Een gekwelde man
Een oude geliefde
Een gespleten persoon
Een liefhebbende vader
Een geduldige opa
Een alcoholist
Een schoolmeester
Een man van de natuur
Een ongeroemde guru
Moeten we nu missen
Rust zacht man
Het kaartenhuis
Ons kaartenhuis schudt op haar grondvesten
terwijl de koude wind erom heen giert,
trekkend aan de zwakste kaartjes.
Ze beven en steunen, klagen en kreunen.
Het kaartenhuis staat bijna op instorten.
Maar ach, als het onvermijdelijke dan gebeurt,
vegen we de kaarten allemaal bijelkaar,
wrijven ze weer warm tot ze blozen.
Dan bouwen we het kaartenhuis weer liefdevol op,
geroutineerd, kaartje voor kaartje,
zodat het de maatschappij weer even kan dragen.
tussen nu en dan
morgen is onvast
maar ik ben verankerd
in het moment
overgeleverd
en hangend
aan anderen
zwevend
in de leemte
tussen nu en dan
My Precious Lie
Last night I slept poorly
I seem to have lost my lie
I think it lies low
to hide from the truths
Torturing truths that haunt me
Driving away the lie I cherisch most
Everyday worries paint too vivid pictures
On the inside of my buzzing skull
My headlights won’t switch off
Preventing me from submerging into my lie
If I could smash those lights
Smother the echoing worries
If I could just flush my mind
Paint black the inside of my skull
Worriesome truths be gone!
Come back to me, my precious lie!
Argeloos geschept

Langs de weg lag ze
Mooi te wezen
Zilveren strepen
Op haar zij
Voorpootjes gekruist
Staartje poezelig gevleid
Argeloos geschept
Gracieus gestorven
Niet te bevatten
Op het schoolplein
Huilende gezichten
Het gebeurde in het bos
Zomaar zakte hij in
Wat een schok
Het is niet te bevatten
Ik ken hem niet
Hij is de papa van
vriendinnen van mijn dochter
En voetbaltrainer
Hij is zomaar dood
Het is niet te bevatten
Bij de bakker
Kan ik u helpen?
Ze heeft rode ogen
Het hele dorp huilt
Zelfs de bomen op de brink
Het is niet te bevatten
Aangedaan
fiets ik naar huis
Miezerende regen
op mijn gezicht
Het is gewoon
niet te bevatten
Grote Lijnen

Denk grof
Alleen grote lijnen
Overzichtelijk
Laat de details maar
Sla alles plat
Alleen de essentie
Grote lijnen
Af op het doel
Rustige grote lijnen
Verfijning is verkleining
Vervelende verfijning
Wriemelende details
Problemen problemen
Gezeik en gezeur
Stil!
Het doet er niet toe
Zie het grote plaatje
De wereld moet plat
Simpel en eenvoudig
Kalme grote lijnen
Geen geneuzel
Geen gedoe
Mijn hemel
foto door Daphne Nankman
Ambiversie
Ik verkeer graag in gezelschap
Maar ben ook graag alleen
Dan keer ik diep naar binnen
En even gemakkelijk flap ik uit
Spraakwater stroomt van mijn lippen
Vol ongegronde uitspraken
Mijn hart ligt op mijn tong
Mijn ziel ligt in stiller water
Soms wil ik alleen maar zijn
Voor diepe gedachten
Twee versies van mezelf
Dan een praatgrage zwijger
Dan een gezellige individualist