Auteur: Mark

Doendenker, Taalknutselaar

Aanwezig

De kans is aanwezig dat het morgen gaat regenen. De kans is aanwezig. Maar dat kunnen kansen helemaal niet. Aanwezig zijn. Een kans is niet tastbaar en kan daardoor nergens fysiek aanwezig zijn. Een kans heeft geen bewustzijn dus kan deze ook nooit mentaal of geestelijk aanwezig zijn. Zijn er nog andere vormen van aanwezigheid? Die vraag doet er eigenlijk niet eens toe. Ik begrijp best dat er bedoeld wordt dat de kans bestáát dat het morgen gaat regenen. Over de proporties van die kans krijg ik geen informatie. De kans dat ik de voorspelling serieus neem is dus volkomen afwezig. En als het morgen regent, is het zuur.

Want?

Je kan natuurlijk ook gewoon vragen waarom ik vind wat ik vind. “Want?” is niet eens een vraag. Een “Want?” vind ik tamelijk drammerig. Ik hoor er een eis om verklaring in. Dat heb ik trouwens ook bij “Dus?”. Een “Dus?” klinkt als een afkeuring en een bevel tegelijk. Een afkeuring van wat ik zeg en een bevel om er zelf een consequentie aan te verbinden. De laatste reactie die ik nu zou willen horen is “En?”.

Freubelvirus

In mijn kleine vriendenkring waren er twee onlangs min of meer tegelijk en zonder dit van elkaar te weten begonnen aan dezelfde activiteit. De twee mannen kennen elkaar niet eens. Met beide sta ik in contact via whatsapp. Zo ontving ik op een dag een foto van een versterker. De behuizing verwijderd. Alle ingewanden bloot. Een niet werkende marktplaatsvondst dat weer tot leven moest worden gebracht. Van de andere vriend ontving ik dito beelden. Krasse knarren bedwelmd door de geur van soldeertin. Gezien de aanzienlijke blootstelling raakte ik dus ook meteen besmet met hetzelfde virus.

Zodoende bemachtigde ik, eveneens via marktplaats, een vintage platenspeler. Een Philips F7511. Volautomatisch en werkt perfect, als ik de verkoper moest geloven. Heeft alleen wat liefde nodig. Precies wat ik zocht. Voor drie tientjes wisselde het van eigenaar. Mijn eerste plan was om een ouderwetse naaidoos om te bouwen tot platenspeler, maar dat idee parkeer ik vanwege gebrek aan geschikte naaidozen.

Het huidige plan bestaat er nu uit om de Philips te pimpen. Ondanks het feit dat alles inderdaad nog perfect werkt, zie je dat het apparaat betere tijden heeft gekend. Het ziet eruit alsof het lang in een schuur heeft gestaan. De metallic lak op het frontje is zwaar aangetast. Die moet worden overgespoten. Ik overweeg om de gehele behuizing over te spuiten. Een lekkere kleur. Azuurblauw of zo. Frontje metallic. De rest mat. Zoiets, maar morgen kan ik zomaar een ander wild idee hebben.

Daarnaast wil ik het apparaat voorzien van een bluetooth zender. Omdat het kan. De benodigde elektronica wordt met voortschrijdend inzicht duidelijk. Dus om de zoveel dagen bestel ik weer wat. Een mini-preamp om het phono-signaal om te zetten in een audio-signaal. Een bluetooth-zender die dat signaal kan digitaliseren en de kamer in kan stralen. Een zakje 3-pins printplaatconnectoren. Een strip condensatoren. Dit alles wil ik aansluiten op de interne voeding van de Philips. Ik ben op elektronisch gebied nogal een leek, dus ik zocht online raad. Zo kwam ik erachter dat ik ook nog een stabiele bruggelijkrichter en gelijkstroomregelaar nodig had. Bestellen maar weer.

Terwijl de DHL en PostNL mij druppelsgewijs alle elektronische ingrediënten leveren, begon ik alvast aan het bedieningsfrontje. Ik wil de originele belettering inclusief het klassieke Philips-logo weer zo goed mogelijk herstellen na het overspuiten. Dit vormt op zichzelf een leuke uitdaging. Die belettering zal ik moeten gaan afdrukken op transferpapier, heb ik geleerd. Met de zoekmachine onder de vingers word ik almaar wijzer. Ik heb het frontje minutieus gescand en gedigitaliseerd. Hier ben ik op vertrouwd terrein. De digitale scan vormt de sjabloon voor de nieuwe belettering.

Ik heb geen plan en barst weer van de beginzin. Lekker eerst doen en dan pas denken. Of tegelijk. Dit is wat er doorgaans bij me gebeurt als ik weer eens besmet ben geraakt met het freubelvirus. En bedankt makkers!

Arme Hans

Hoe zou het toch met Hans zijn? Dit vraag ik me af sinds ik de biografie heb gelezen. Het wordt niets zonder jou. Een totaal voor de hand liggende titel die hij zelf bepaalde. De biografie is mooi geschreven. Je hebt het gevoel dat je zelf bij Hans aan tafel zit. Een kop thee met hem mee drinkt. Of een biertje. Zijn leven kan je gerust roerig noemen. Hij leed in zijn jeugd aan kleptomanie. De muziek genas hem daarvan. Hij werd groot bewonderaar van Ramses Shaffy. In de biografie vertelt hij hoe eenvoudig hij gratis toegang kreeg tot allerlei concerten met een door hem zelf geknutselde perskaart en een oud fototoestel. Zo kon hij op een dag Ramses back stage benaderen.

Hans heeft een ingewikkelde relatie met zijn ouders. Hij blijkt tweede Hans te zijn. De eerste Hans van zijn ouders werd niet ouder dan een jaar of drie. Hans heeft lang gedacht dat de foto’s van eerste Hans van hem zelf waren. Hans houdt van alle vrouwen maar zijn relaties houden geen stand. Onveilig gehecht natuurlijk, hoewel ik daarmee populaire psychologie napraat. Ik ben geen psycholoog, maar ik kan me wel invoelen in zijn situatie. Hij is vader van drie zonen die hij zelden ziet. Je vraagt je natuurlijk gelijk af hoe het zit met hun hechting.

Op latere leeftijd krijgt Hans een diagnose voor autisme. Voor hem verklaart dit een hoop. Onder andere waarom hij andere mensen nooit begrijpt. Hans kon een tijd teren op zijn muzikale successen, maar hij voelt zich belazerd door zijn uitgever. Die verdiende veel meer aan zijn succes. Gisteren kocht ik voor 10 euro zijn debuut album uit 1983. Ik viste hem uit een bak vol tweede hands vinyl. De foto op de hoes staat ook op de omslag van de biografie. Vergane glorie. Hans zit tegenwoordig financieel behoorlijk aan de grond. Aan het eind van de biografie dreigt hij in de bijstand te komen. Arme Hans.

Ai…

Tijdens een lunchpauze vorige week kon ik niet op iemands naam komen. Dat gebeurt me vaker. Deze keer ging het om de stem van Sesamstraatfiguur Ernie. Later op die dag besloot ik die vraag gewoon eens aan ChatGPT te stellen. Ik heb veel bedenkingen bij het fenomeen AI, maar ik had de app desondanks toch op mijn telefoon geïnstalleerd. Dit weet ‘ie beslist, dacht ik. Zie hieronder mijn “gesprek”.

Iedereen weet dat Paul Haenen Bert is, dus…

Bert Plagman? Daarmee denkt ChatGPT wel in het goeie straatje, maar bij de verkeerde pop. Plagman was Pino en Tommie. Dus ik herhaal nog maar eens dat het niet klopt…

Klopt weer niets van. Pragt deed de stem van Tommie voor Plagman dat deed. Op dat moment schoot me de echte Ernie te binnen…

Kortom, ChatGPT zat op een dwaalspoor. Het zat er steeds precies naast. Ai…

Mijn hele gesprek met ChatGPT vind je hier.

Fundamenteel intellectualisme

Het voelt al haast als een scheldwoord. Intellectueel. Kun je het nog openlijk zijn? Doen intellectuelen dat überhaupt? Ik weet eigenlijk niet zo goed wat het is, hoewel ik de contouren wel zie. Intellect gaat blijkbaar samen met nuance en ambivalentie. Een intellectueel denkt fluïde. In tegenstelling tot de activist. Dat las ik in de column van Carel Peeters in Vrij Nederland. Dat contrast verbaast me een beetje. Alsof intellectueel en activist uitersten zijn. Toch maakt Carel de vergelijking. Het gaat hem vooral om de taal. De activist houdt van ondubbelzinnige leuzen, terwijl de intellectueel juist zoekt naar meerduidigheid en gelaagde betekenis.

Het huidige politieke klimaat heeft weinig geduld met intellect. Sander Schimmelpennick beschrijft in dit artikel de domrechtse stroming: “Onwetendheid vieren als ‘volks’ en kennis verwerpen als ‘elitair’, dat is de cultuur van de stroming die ik domrechts noem”. Domheid als politieke strategie. Minister Faber laat hiervan een schokkend staaltje zien wanneer ze bewust lastige feiten over de schending van kinderrechten bij de noodopvanglocaties van asielzoekers wegwuift. Ze houdt zich blatant en volledig van de domme. De strategie is volkomen helder. Het mag van haar allemaal mis gaan, want dat draagt allemaal mooi bij aan het gevoel van asielcrisis. Dit is opzettelijke nalatigheid zodat de gewenste juridische noodzakelijkheid kan worden verkregen voor een noodwet.

Schimmelpennick waarschuwt voor de normalisatie van dit soort antirechtsstatelijke ideeën. Domrechts omschrijft zich volgens hem steeds vaker als “andersdenkend”. Daarop moeten we inderdaad alert zijn. Het is niet anders denken maar bewust beperkt en selectief denken. Ik voel hier een diepe afschuw voor. En een diep verzet. Maar ik ben geen activist, dus hoe uit ik mijn verzet? Ik geloof in rede en nuance en ik denk gelaagd. Dat is mijn fundament. Volgens Peeters maakt mij dat een intellectueel. Fundamenteel intellectualisme. Laten we hier maar geen nieuwe stroming van maken.

Kasteel gezocht

Kunnen mijn kinderen straks een eigen woning vinden? Ik heb er vier in totaal. Kinderen dus. Eerlijk gezegd zit ik er niet op te wachten dat een deel van hen, laat staan alle vier, nog tot ver in hun dertig bij mij wonen. Daar zitten ze ongetwijfeld zelf ook niet op te wachten. Hun moeder en ik zijn al geruime tijd gescheiden, wat je in dit opzicht wellicht gunstig zou kunnen noemen. Twee huizen. Maar de tijd staat niet stil en ik lonk naar een knus huisje waar ik samen woon met mijn lieve vriendin. Haar twee kinderen krijgen uiteraard ook te maken met het woningentekort. Ik kan maar beter lonken naar een knus kasteel dan. En kom daar maar eens om.

Lomp

Vorige week werd mijn werktelefoon vervangen. Om veiligheidsredenen. Mijn nog prima werkende, gestroomlijnde toestel werd vervangen door een hoekig en lomp apparaat. Ik zie opzich wel een voordeel. Het ding kan ook dienst doen als veiligheidshamer en slagwapen, dus mijn persoonlijke veiligheid is inderdaad toegenomen.

Automerken en -kopers gaan ook volop voor lomp. Bij de elektrische auto’s idem dito. Allicht moet je die lompe batterij ergens kwijt en kom je dan uit op een lomp lijnenspel. Het rijgedrag is al even lomp. Er wordt plompverloren van richting veranderd zonder enige indicatie.

De fietspaden worden langzamerhand overgenomen door een lomp soort tweewieler. Met slome benen trappen nieuwerwetse nozems nonchalant met een rotgang viaducten op. In een winkelcentrum, waar ik liep, meende zo’n gast daar een geitenpad te mogen nemen zonder af te stappen. Ik had mijn slagwapen toch al aan mijn oor, dus…

Verlangen naar de vorst

Vanuit de keuken zie ik een knaapje op skeelers over de klinkertjes vliegen. Zijn armpjes zwaaien fanatiek van links naar rechts. Hij waant zich natuurlijk Sven Kramer, oordeel ik. Zelf waande ik me vroeger Leo Visser, dus mijn oordeel is geoorloofd. Mijn eigen schaatsstijl wijkt ook niet eens zoveel af van die van het knaapje in mijn straatje. Evengoed blijf ik overtuigd van mijn innerlijke Leo als ik zelf weer op de ijzers sta. Mijn verlangen naar de vorst is aangewakkerd.