natuur

Een rat kan niet kotsen

Het schijnt dat ratten niet kunnen kotsen. Ik las dit toevallig op wikipedia omdat ik wilde weten welke kleur gal heeft. Omdat ik een verband zag met ergernis, dacht ik aan een mengsel van groen en geel. Klopt dus als een bus. Ik leerde er ook nog even bij dat groengeel in het Grieks cholè is, en dat De Klere (Cholera) dus is vernoemd naar de gal. Maar die arme ratten hebben geen galblaas. En daarom worden ze dankbaar gebruikt in onze laboratoria, want ze kunnen immers toch niet kotsen.

Zeg nou zelf, dat is toch bijzonder praktisch? Het scheelt een heleboel viezigheid en zure stank in je laboratorium. Je kunt een rat volproppen met allerlei chemicaliën zonder dat het beest deze – volkomen terecht – weer uitbraakt. Mensen die zwaar op de hand zijn noemen we cholerisch en zwartgallig. Deze mensen hebben blijkbaar een overactieve galblaas en spuien voortdurend gal. Maar een rat is fysiek niet in staat om gal te spuien. Dus je zou kunnen zeggen dat ratten van nature altijd heel zonnige karaktertjes hebben. Nooit zwaar op de hand, altijd blij en optimistisch. Ratten kunnen niet klagen. De ironie is hier zo schrijnend. Ik wordt er gewoon gallisch van!

Bewogen door het Drentse landschap

Dwingelderveld, in mooie weekenden loopt heel Nederland daar en soms ook half Duitsland. Vandaag heb ik de natuur helemaal voor mezelf.

Ik loop zo snel mogelijk bij de weg vandaan die dit mooie gebied doorklieft. Het geraas van het verkeer stoort. Jammer genoeg draagt dat geluid nu heel ver omdat de bomen zo kaal zijn.

Het is bijna windstil en kil. De vennen zijn omringd door dorre bomen. Niets beweegt. Zo doods en zo vredig. Ik laat me erdoor bewegen. Wervelende gedachten dwarrelen rustig neer terwijl ik mijn pad volg.

Een jonge berk buigt zich over mijn pad en lijkt me aan te moedigen om dit pad te blijven volgen. Ik volg het advies. Even later breekt zelfs de zon even door. De bleke stralen worden weerkaatst door de talloze waterpoelen om me heen. Een schitterend moment dat zich niet liet pakken door de lens van mijn telefoon. Waarom zou het ook?

Struisvogel versus nijlpaard.

Gek genoeg stond er op een ochtend ineens een nijlpaard in de achtertuin. Het beest maakte een verwarde indruk maar zag er verder gezond uit. Ik kreeg het gevoel dat ik iets moest doen. Er werd iets van mij verwacht. Maar wat? Ik besloot om een kop koffie in te schenken in de keuken. Na een kop koffie ziet de wereld er vaak eenvoudiger uit.

Nippend aan een dampende espresso liep ik terug naar de woonkamer. Ik keek strak naar de grond, want pas als ik de koffie op zou hebben zou mijn tuin er weer zo eenvoudig uitzien als het er altijd uitzag. Met mijn ogen dicht genoot ik overdreven van de veel te bittere, hete koffie. Even later was mijn kopje leeg en had ik er spijt van dat het geen dubbele espresso was. Ik haalde me mijn tuin voor de geest, nog steeds met de ogen gesloten. Met extra energie verdrong ik het beeld van een nijlpaard: ik maakte als het ware een antinijlpaard. Langzaam opende ik mijn ogen.

Het nijlpaard bleef onvermurwbaar realistisch. Draaiende met zijn (of haar?) staart sproeide het dier een zeer realistische fontein van nijlpaardenpoep over mijn gazon. Weer hing die verwachting in de lucht. Ik stond op het punt om dan maar de dierenbescherming te bellen, maar ik bedacht me. “Wát staat er in uw achtertuin???” Bovendien leek het nijlpaard niet in nood te zijn. Het had hooguit honger, maar dat probleem werd al door het gazon dat nodig moest worden gemaaid, opgelost.

Geen dierentuin in de buurt, maar nijlpaarden blijken ’s nachts, terwijl ze op zoek zijn naar graasland, met gemak 10 kilometer te kunnen wandelen. Wie weet had mijn nijlpaard tijdens zijn dwaaltocht al diverse gazonnetjes kaal gegeten. En daarin zat dan ook de oplossing van mijn situatie. Het nijlpaard zou vanzelf wel weer verder gaan als het in mijn tuin geen voedsel meer kon vinden. Gelukkig, ook deze uitdaging kon worden aangevlogen met de struisvogelmethode. Ik hoefde alleen maar te doen alsof er niets aan de hand was en wachten tot het vanzelf een probleem werd van iemand anders.

Het gadgethaantje

Het gadgethaantje is een vogeltje dat vooral goed gedijt in welvarende gebieden. Het meest in het oog springende aan het gadgethaantje zijn zijn glanzende pootjes. Verder kenmerkt dit vogeltje zich door de vertikale witte strepen over zijn verder saaie, antracietkleurige verenkleed. Bij de meeste vogelsoorten zijn het de mannetjes die opvallend gekleurde veren hebben, maar zo niet de gadgethaan. Het is eigenlijk een saaie piet.

Om indruk te maken op de wijfjes – de zogeheten gadgetgansjes – dost het gadgethaantje zich uit met de duurste gadgets die het zich kan veroorloven (desnoods steekt het zich tijdelijk in de schulden). Eerder gebruikte gadgets worden niet opnieuw gebruikt. Het gadgethaantje wil alleen state of the art gadgets. De biologen zijn het er nog niet helemaal over eens of het gadgethaantje daarmee alleen indruk wil maken op een wijfje. Het lijkt er namelijk meer op dat ze met hun gadgets vooral de oogjes van andere haantjes willen uitsteken. Vooral bij jonge gadgethaantjes is dat gedrag opvallend sterk. De roep van de gadgethaan bestaat uit een uiteenlopende reeks poenerige klanken. Een veel gehoord geluid is een honend “loooooser!!!”.

Domme jonge gansjes willen nog wel eens paren met jonge gadgethaantjes, wat in vrijwel alle gevallen leidt tot een nest vol kleine verwaande gansjes en zelden nieuwe haantjes. De meeste gadgethaantjes vinden dan ook pas een geschikt wijfje als ze wat ouder zijn. Vermoedelijk is het precies andersom: het wijfje acht een haantje pas geschikt wanneer het wat ouder is. Hij moet hebben bewezen dat zijn kapitaalkracht niet alleen groot is, maar ook groot blijft. De wat rijpere gadgethaantjes zijn ook trouwer en blijven doorgaans bij het eerste gansje waarmee ze paren. Waar die trouwheid vandaan komt weet men niet precies. Het is waarschijnlijk te verklaren door het simpele feit dat gadgethaantjes hun koopgedrag niet eindeloos financieel kunnen volhouden. Zodra hij een geschikt vrouwtje heeft gevonden verdoffen zijn poten en koopt hij steeds minder vaak gadgets (met een piek rond middelbare leeftijd, dat wel). Zijn geld stroomt voornamelijk naar het interieur van het nest, de garderobe van zijn gansje en naar de eerste gadgets van zijn zonen.