Als zogeheten boomer snap ik uiteraard niets van influencers. Eigenlijk ben ik helemaal geen boomer, want boomers zijn van een generatie eerder dan die van mij. Maar het begrip boomer is opgerekt naar mijn generatie. Ik moet daar maar mee “dealen”. Net als met influencers. Het woord “influencer” stuit me al jaren tegen de borst. In mijn hoofd hoor ik “influenza” en ik krijg het spontaan benauwd en warm. Instinctief wil ik niets met influencers te maken hebben. Ik zet ze in een negatief frame. Daarmee verdwijnen de influencers natuurlijk niet. En de omvang van hun invloed heeft angstaanjagende proporties aangenomen. Ik zal met dit fenomeen moeten dealen.

Decennia geleden schreef ik mijn eerste blog. Dat was in het pre-twitter-tijdperk. Online volgers waren nog niet bedacht. Maar de aandacht voor de dingen die ik schreef vond ik wel belangrijk. Dat vind ik nog steeds. Het gaat mij niet om invloed of het maximaliseren daarvan. Het is een fijn gevoel als ik merk dat mensen in positieve zin worden geraakt door wat ik schrijf, maar dat beschouw ik als een geschenk, niet als doel.

Influencing is veelal vooral een verdienmodel. Het draait om weergaven en volgers. Daarmee creëert de influencer een bereik voor adverteerders. Dat bereik is het primaire doel van de influencer. Een groot bereik geeft uiteraard ook veel invloed. Ik betwijfel of die invloed altijd wenselijk is. Er wordt nogal gekwakzalfd met alle gevolgen van dien, helemaal als het viral gaat. Voor de influencer is viral gaan het droomscenario. De influencer wil infecteren. De naam is bij nader inzien spot on.