Je kan natuurlijk ook gewoon vragen waarom ik vind wat ik vind. “Want?” is niet eens een vraag. Een “Want?” vind ik tamelijk drammerig. Ik hoor er een eis om verklaring in. Dat heb ik trouwens ook bij “Dus?”. Een “Dus?” klinkt als een afkeuring en een bevel tegelijk. Een afkeuring van wat ik zeg en een bevel om er zelf een consequentie aan te verbinden. De laatste reactie die ik nu zou willen horen is “En?”.
- Reactie
- Herbloggen
-
Abonneren
Geabonneerd
Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
Verwoede noten 
het zijn opmerkingen op blaftoon, en dan moet je weten dat ik niet heb op honden die niet door de beugel kunnen (in de Middeleeuwen mocht je in een aantal steden honden houden tot een bepaalde maximum grootte, daarvoor hanteerden ze een beugel waar ze doorheen moesten kunnen)
Zo leer ik weer wat. Bedankt! Blaffende honden zouden niet bijten, volgens een ander gezegde. Een “Want?” klinkt zuur, en dat is wel bijtend.
Duidelijk.
Ik zeg het zelf ook wel eens, maar bedoel het altijd goed, vragend.
Maar ik begrijp wat je zegt/schrijft.