Verwoede noten

Hoge noten, lage noten en alles daartussen


Duin

De handen van de wind
schiepen je naar ’t evenbeeld
van de golven

Je huid schittert wit
zonlicht en verdiept
het hemelblauw boven me

In jouw luwte laat ik mij
door de wind dan
langzaam in je opgaan


Één reactie op “Duin”

Geef een reactie