Alsof het een uit een nest gevallen kuiken is, pakt hij voorzichtig het smeulende plukje stro met zijn beide handen op. Om het in leven te houden brengt hij het dichtbij zijn gezicht en blaast er zachtjes op, bijna teder, de belofte van warmte koesterend. Deze prille bron van warmte, deze zachte, zachte gloed voedt op haar beurt het vuur dat smeult in zijn hart.