Wat nou als ik een collega zou tegenkomen in de sauna? Dat je net uit het ijskoude dompelbad klimt waar je je kort daarvoor met veel oeh en aah in liet zakken en plots je poedelnaakte collega tegenover je ziet. En die collega mij, in al even schaars ornaat. “Hee Mark, jij ook hier?”, zegt de collega alsof we elkaar gewoon in de supermarkt tegenkomen. “Ja, en jij ook zo te zien”, zeg ik dan maar. Nu geneer ik mij niet voor mijn lijf, maar dat ervaar ik alleen bij totale onbekenden en uiteraard mijn geliefde. Ook zit ik er niet mee als buren ’s ochtends na het douchen glimpen van mijn lijf zouden opvangen. We zijn allemaal naakt geboren. Collega’s ongetwijfeld ook, maar met hen moet ik nog sparren, vergaderen en projecten doen. Ten overstaan van collega’s presenteer ik plannen en wenkende perspectieven. Dat dan in de zaal die ene collega heimelijk zit te glimlachen en ik weet waarom. Vanonder de boord van mijn hemd zouden rode vlekken omhoog kruipen, zo rood als mijn hele huid was op het moment dat ik uit het dompelbad klom en zij doodleuk tegenover me stond bloot te wezen.